ای پادشه خوبان ، بهتر که نمی آیی                   چون گر تو شوی ظاهر ، یک هفته نمی پایی !

  دلخوش به چه می باشی ، از منتظران خود          بنشین که بگویم من ، زین وضع تماشایی

  گر رخ بنمایی تو ، زاهد بزند بر سر                       چون پتّه ی او بر آب ، افتد به چه رسوایی !

  با ریش و ریا اینجا ، صد رخنه به دین کردند            آن شیخ سیه کاره ، وان زاهد دنیایی

  چاپلوسی و پابوسی ، یک راه ترّقی شد              ورّاجی و مداحی ، یک پیشه ی هرجایی

  سجاده و لبّاده ، دو جامه ی تزویر است                باید که بسوزانی ، هر گاه که باز آیی

  تفتیش عقاید بین، در عصر اتم اینک                    صد بار بُوَد رحمت ، بر دوره ی وسطایی !

  با چوب و چماق و زور، خواهد که شوی محصور       در چادر و در چاقچور ، آن افسر "ناجا"یی

  از هولِ فشارِ فقر، ما جمله هراسانیم                   ملا ز فشار قبر ،در آن شب تنهایی !

  زَ افسانه ی گور و مرگ ،خوابم شده چون کابوسِ     کاین زمزمه ی تخدیر، عمری شده لالایی

  قرآن سماواتی ، تزئینِ سر گور است                     یا چاره از آن خواهیم، در موقع نازایی

  در جنبِ سرای شیخ، یک خانه بنا کردم                 از من شده واویلا !، از او شده ویلایی

  شیطان بزند لبخند ، از کارِ سفیرِ ما                      یا در دلِ آن استخر ، یا ساحل هاوایی!

  دزدی و دغلبازی ، دیگر نبُود پنهان                        هر جا شده قانونی ، در قالب اهدایی

  از نظم و نشاط ای یار، دیگر چه بگویم من              مفتی شده با مجری، دلخورده و دعوایی

  از راهب و از خاخام ، هستیم خجل واللّه              اسلامِ "علی" کردیم، یک مذهب ملاّیی !

  زین منتظرانِ خود، سهو است مدد جُستن             باور تو نداری گر، خواهم که به تاز آیی !!!

باز هم با تشکر فراوان از شاعر طنزپراز عزیز آقای علی اصغر نجفی(اغو) که ویرایش لازم را اعمال فرمودند .

     (مرا ببخش حضرت حافظ که اشعار آسمانی ترا در این مضامین پست و پلشت زمینی به یاری  طلبیده ام !)

   فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم                   گشته ام فاحشه و از دو جهان آزادم

   منِ بیچاره هم از اهل سلامت بودم                          شکم گُشنه کشانده به خراب آبادم

   هر دری را که زدم،  باز نشد روزنه ای                       وامصیبت!، نشنیده است کسی فریادم 

   غصّه ی توشه چنان کرد مرا خسته و زار                    که به ناچار زدم تیشه بر این بنیادم

   تا شدم ملعبه ی دست جوانانِ هوس                       هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

   تو چه دانی ز سرانجام من خانه خراب ؟ (۱)                 که چسان فاتحه خواندم به همه ابعادم

   آبرو برده ام از جمله ی اقوام و تبار                            لرزه در گور فکندم به تنِ اجدادم

   خسته از خویش و ز دنیا شده ام با دل ریش              گر چه در عشوه گری، من همه فن استادم 

   "گشت ارشاد" چه دارد خبر از سوته دلان ؟!              گو مکن وعظ، که من خسته از این ارشادم

   پای میزان عمل چون به حسابم برسند                     صحبتِ مرسلِ خاتم نرود از یادم

   "سختي و فقر چو وارد شود ، ایمان برود " (۲)            زین سبب شد که در این دام بلا افتادم

   پایه ی عرش خدا را بزنم چنگ به داد                        که تو دانی ، ز چه رو تن به فضاحت دادم

   از دل تنگ گنهکار بر آرم آهی                                  کاتش دوزخِ سوزان برود از یادم

   کای خدا، کج بنشین و تو کنون راست بگوی               گنهم چیست که آواره ز مادر  زادم ؟

   هیچ طرفی که نبستم من از این دار فنا                    تو کریمی و کنون مستحق امدادم

   قصر فردوس به پاداش عمل می بخشی                   من به یک غرسه چنارِ لب جو هم شادم !

(۱) : این مصرع از بیت، الهام گرفته از بیت زیر از یک غزل (نام شاعر را نمیدانم) می باشد:

       تو چه دانی ز سرانجام من خانه خراب      ماجرای دل ویرانه ز دیوانه بپرس

(۲) : حدیث پیامبر اکرم: اگر فقر از در وارد شود، ایمان از پنجره بیرون می رود .

 پ ن : با تشکر ویژه از استاد گرامی و شاعر طنزپرداز ،جناب آقای علی اصغر نجفی(اغو) که در نقد و اصلاح این غزل نهایت حوصله و  همکاری را مبذول فرمودند. و نيز با تشکر از همه دوستان از جمله آقای مجید شکری دوست طنزپرداز که با نقد ادبی و بجای خود، نقایص اشعار بنده را گوشزد و اصلاح می نمایند .

   از بانگ خروس گرفته تا بوق سگان                       هی نقشه کشیم : چه سان کلاه برداریم؟!

   از دیدن اختلاس و ارقام درشت                            سوت می کشه مغز و لرزه بر مهره ی پشت

   چون چاره کنیم اینهمه تاراج وطن ؟                      جز آنکه زنیم بر سر خود ضربه ی مشت !

   عمری بگذشت و ما به صد سوز و گداز                  پولها بکنیم خرج مقابر به نیاز

   در عشق امامزاده در این عصر "اتم"                     با پای پیاده می رویم راه دراز ! (*)

(*) : چند سالی است که یک بدعت جدید در شهرهای استانهای سه گانه خراسان (شهرهای دیگر کشور را نمیدانم) باب شده است مبنی بر پیاده رفتن به زیارت امام رضا (ع) از مسافتهای چندصد کیلومتری و به شکل کاروانهای ده ، صد و چند هزار نفری به امید فیض بردن بیشتر و تکریم امام رضا(!!!) و خیلی اهداف دیگر (که هضم این اهداف و نیات برای مغز کوچک من واقعا مشکل است !) . جالب اینکه  عمده هزینه های سفر چندین روزه ی اینها از بیت المال تامین می شود و نیز هزار و یک مشکل در این راه دراز و جانفرسا برای آنها رخ می دهد بطوریکه تداعی کننده ی سفر مرغان در منطق الطیر عطار می باشد!. سوال اینجاست: در عصری که می توان با وسایل سریع السیر و راحت و در عرض دو و یا چند ساعت این راه دراز را با راحتی و آسایش کامل و هزینه اندک طی نمود، چه نیازی به رفتن با پای پیاده می باشد ؟! تعدادی از این زایران را می شناسم که میگفتند: از شدت خستگی و پا درد، خیلی ها در بین راه از خواندن نمازشان هم ناتوان می شوند و اصلا نماز نمی خوانند !!!

پی نوشت روز :(الهام گرفته از وبلاگ شیخ نهایی با دخل و تصرف و همکاری خود شیخ و با اجازه از جناب حافظ)

 دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

 کسر چون بودجه شده ، از دل یارانه زدند

                                       شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد

                                       وین رفیقانه چنین خنده ی مستانه زدند!

                                            مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز

                                           اینچنین است که یک ساغر شکرانه زدند !

                                                                            ما ندانیم که رقیبان چه گفتند ، شاید

                                                                            مصلحت حفظ نظام است ، کمی چانه زدند !

  ( با اجازه از جناب حافظ )

 م‍ژده اي دل كه مسيحا نفسي مي آيد            كز دلِ جعبه ي راي ، باز كسي مي آيد

 زآتش واديِ مجلس همگي خرم و شاد            هر كس اينجا به اميد قبسي مي آيد

 تا كه از جعبه برون آمد و بر كرسي نشست      وز پي اش قافله ي ملتمسي مي آيد

 آنكه با رنگ و ريا پاي گذارد اينجا                     شك مكن كز پي جاه و هوسي مي آيد

 ديدمش خرم و خندان و به دستش حكمي        گوئيا از دل تنگ قفسي مي آيد

 تكيه بر قول و مواعيد نماينده مكن                   دل مپندار كه فريادرسي مي آيد

 من چه گويم به تو اي دوست كه خود ميداني     گردِ شيريني مجلس ، ‌مگسي مي آيد

 گر به فردا بكني نقدِ نماينده ي خود                 بر تو انگي بزند اينكه: "خَسي  مي آيد" !!!

1- طبق آمار رسمي واصله(كه يحتمل با بزرگنمايي قابل ملاحظه اي نيز همراه است ) تنها 64 درصد از واجدین شرایط راي  در انتخابات شرکت کرده اند (يعني اينكه 36 درصد شرکت نکرده اند ) حال اگر حضور 64 درصد اینقدر افتخار آفرین است و دشمن شكن ، آياعدم حضور یک سوم از واجدین رای (که خود رقم قابل ملاحظه ای است) تامل برانگیز نیست ؟!

آیا ربزش 36 درصدی آرا (نسبت به 99 درصدی که در سال 58 به این نظام "آری" گفتند  ) را چرا تفسیر نمی کنند ؟! یا لااقل چرا ریزش 20 درصدی آرا نسبت به انتخابات با ميزان راي 85 درصدی ریاست جمهوری در سال 88 را نادیده می گیرند ؟!  بعبارتی در عرض 2 سال 20 درصد ریزش آرا داشته ایم ،که این خود می تواد زنگ خطری جدی برای حاکمیت باشد .

2- بنده خواستم رای بدهم ، ولی دیدم به هر کس که تا حالا رای داده ام یا جزو فتنه گران شده است و یا به فکر خود بوده است و یا ...  لذا نتیجه منطقی این بود که اصلا رای ندهم تا فردا  که یحتمل کاندیدای من فتنه گر و یا اختلاس گر و  معاند و ...  از آب درآمد ،حداقل خودخوری نکنم .

به خاتمی رای دادیم ، گفتند فتنه گر یا حامی فتنه گر شده است  !

به کروبی رای دادیم ، گفتند از سران فتنه  است و خونش مباح !

به هاشمی رفسنجانی رای دادیم، گفتند خود و خانواده اش حامی فتنه گران است!

موسوی را  هم که  گفتند چشم فتنه است و  دیگر جای خود دارد !

...

اینجاست که پشت آدم تیر میکشد و مغزش یخ می زند!!! و بهترین گزینه بی تفاوتی است ...

3- از يكي پرسيدم : انگيزه ات از شركت در انتخابات چه بود ؟ گفت : راست و حسيني نميخواستم راي بدهم ولي شنيدم كه ميگن آنهايي كه راي ندهند يارانه شان قطع مي شود و من هم ترسيدم و راي دادم !

از ديگري همين سوال را كردم  جواب داد : ببين داداش من سالهاست دنبال كار ميگردم و تازه در يك اداره استخدام تبصره 3 شده ام و زندگي ام وابسته به كارم مي باشد و  هنوز پا در هوايم و شنيده ام كه اگر شركت نكنم ممكن است براي بقاي كارم مشكل ساز شود ، لذا ترسيدم و راي دادم ! چرا سري را كه درد نمي كند دستمال ببندم ؟!

و ديگري در جواب سوالم لبخندي زد و گفت :  آمدم تا به جاي "مشت محكم" بر دهان استكبار ، "مهر محكم" بر شناسنامه ام بكوبم و براي خودم دردسر درست نكنم !

و آن دیگر که رای سفید داده بود ، با یک تیر دونشان زده بود- هم شرکت در انتخابات برای ممهور شدن شناسنامه و بهره مند شدن از اثرات آن و  هم فریاد اعتراض خاموش !

و البته شکی نیست که خیلی ها هم از روی اخلاص و اعتقاد خود به میدان آمده بودند . خلاصه کلام اینکه این 64 درصد رای، از یک ارزش واحد و همگن برخوردار نیست .

   ( با اجازه از جناب اقبال لاهوری )

   رای خود بر من دهید جان من و جان شما                  تا کنم من یک شبه  آباد، ایران شما

   گر رسد پایم به مجلس از همان روز نخست               برق شادی را بیارم توی چشمان شما

   من به هر جا طرح نو اندازم و فکر نوین                       تا بماند یادگار، تاریخ دوران شما

   می زنم رنگ جدیدی روی هر دیوار شهر                   می کنم آسفالت های نو، خیابان شما

   من به دهقانان دهم انواع کود رایگان                        تا شود  پربار تر هر جا درختان شما

   ابرها را من بیارم روی دریای خزر                              پر ز ماهی می کنم دریای عمان شما

   من کویر لوت را تبدیل به جنگل می کنم                     گل بکارم با درخت هر جا بیابان شما

   می کنم کارخانه ها احداث در روستا و شهر               تا نگردند وز پی کار این جوانان شما

   من ببندم تنگه هرمز به یک ایمای چشم                   تا کنم شرقی و غربی دست به دامان شما

   پول نفت را من بریزم مستقیم در جیبتان                   گر چه هست این معجزه ، از دید حیران شما

   هفته ای یک روز کنم من نوکری حامیان                    هم بشویم پیرهن و شلوار و تنبان شما

   کفشهاتان می کنم جفت و نباشد حرف مفت            می کشم مسواک اگر خواهید به دندان شما

   گر شما یا فک و فامیل شما بیمار شد                      من بپردازم تمام حق درمان شما        

   من بشویم زنگ دل با پول و با تدبیر خود                    تا نبینم لحظه ای من چشم گریان شما

   وام اگر خواهید ز بانک بی ضامن و قسط طویل           می کنم یکجا ردیف و توی دستان شما

   گر شود با پول نقد و  ور نشد از راه زور                      تا ببینم یکسره سیمای خندان شما

   یا همه زندانیان را  می شوم یکجا ضمان                   یا درآرم من ز پاشنه درب زندان شما

   هر چه خواهید از درشت و ریز روی تخم چشم            من مطیع خواسته های فاش و پنهان شما

   در ستادم گر شوید حاضر به قدر ساعتی                   می شوم شام و ناهار یک هفته میزبان شما

   گر که با ماشین خود بر سود من کاری کنید                می زنم من بوسه بر لاستیک نیسان شما

   اشتیاق من فقط خدمت به خلق است شک مکن        می خورم سوگند به پیر  و  هم به قرآن شما !

کرکس های مداح را دیدم

که پاره های تن آزاده دشت کربلا را به منقار می کشیدند...(۱)

و در پائین منابر

گوسفندانی را دیدم

اسیر در چنگالهای تیز گرگ های خون آشام

و آنگاه ناله کنان

بر زخمهای تن شیر صحنه های پیکار

که در گودال مکر و جهل کفتاران شب پرست کشته شده بود

اشک می ریختند !!! (۲)

پ ن ۱: شخصى ناشناس نزد آقا محمد على پسر وحيد بهبهانى آمد و گفت : خواب ديدم گوشت تن امام حسين (ع ) را به نيش و دندان مى كشم .
آقا محمد على مدتی سر به زير انداخت و سپس سر برداشت و گفت : شايد روضه خوانى ؟
گفت : آرى . فرمود: آن را ترك كن يا اكتفاء كن به همان كه در كتب معتبره است.( نقل به مضمون از کتاب "حماسه حسینی" جلد اول - تالیف شهید مرتضی مطهری)

پ ن ۲ : در عجبم از مردمي که خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي کنند و بر حسيني مي گريند که آزادنه زيست و آزادنه مرد!!! ( از سخنان گهربار شریعتی )

 نوحه خواني ميكني مدّاحِ شوت، غوغا چرا  

                                                    اينچنين فرياد و جيغ ، مانند يك دعوا چرا

 خواندنت در جشن و ماتم هيچ توفيري نكرد

                                                    بین جشن شادماني ،  داد غم افزا چرا

 چون محرم مي رسد، بازار تو گرم است و داغ

                                                    بس دروغ های خفن بر سيّد و مولا چرا

 دوش ديدم در عزاي شاه دين ، اوج هنر !

                                                 مي كشيدي عربده، چون اُشتر صحرا چرا

 نازنينا !، گر هدف راه حسين باشد ترا

                                               جاي افكارش همي، زخمش كني پيدا چرا 1

 جمله هاي آبكي و لوس بلغور ميكني

                                                          از برای دخت عالم زينب كبرا  چرا

 شيرزن دشت بلا را  كرده اي خوار و ذليل

                                                    اينچنين مظلوم و نالان !، دختر زهرا چرا

 چون بخواهي مجلست پرشور و شيدايي شود

                                                     ميكني تقليد از آن خواننده ی "گلها" چرا 2

 زير آواز ميزني خواهي هنرمندي كني

                                                    هي كني تقليد كور از "ايرج" و "گلپا" ‌چرا ۳

 گه بخواني شعر نو، گه ميزني زير غزل

                                                   گه به سبك "آرين" و  گه خانم "بينا" چرا ۴ 

 همره آواز هم ، بر خود دهي هي پيچ و تاب

                                              ميدهي قِر بر كمر ، چون "رقص لامبادا"  چرا

  روی "دستگاه همايون" ، هست آواز تو "شور"

                                          يا كه در "دستگاه ماهور" ، "گوشه چهارگا" چرا ۵

 زير و بم هي ميكني آواز، با ناشي گري

                                              "هفت دستگاه كلاسيك"، جملگي يكجا چرا

 نزد استادان آواز،  شرم بايد كرد همي

                                                         قصد زير آبي زدن با ماهيِ دريا چرا

 گر كه تو ذكر مصيبت مي كني بر اهل بيت

                                                      ميكني نازك صدا، گه مثل خانمها چرا

 حال من بگرفت از اين سبك و سياق خواندنت

                                                 اين خُنَک بازي ! ، به تاسوعا و عاشورا چرا 

 روضه خوانا ، خواهشا برگرد از این راه خطا

                                                 می روی راهی به جز راه حسین اما، چرا 

حق که نام نیکتان باشد خروس بی محل
                                                 شعر عاشورا  کنون در این شب یلدا چرا ! ۶

(1) : سخنی از شريعتي بزرگ:"حسین بیش از آب، تشنه لبیک بود ولی افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش رانشانمان دادند و بزرگترین دردش را  بی آبی معرفی کردند!!!" .

(2)  : برنامه های "گلها" شاهکاریست که توسط اساتید برجسته ی موسیقی این مرز و بوم در قبل از انقلاب خلق شد . برنامه گلها شامل گلهای رنگارنگ ، گلهای جاویدان ، گلهای تازه ، برگ سبز ، و یک شاخه گل مي باشد.ارکستر بزرگ رادیو ویژه، برنامه گل‌هابود. استادان بزرگی همچون ابوالحسن صبا، روح الله خالقی، حسین یاحقی، پرویز یاحقی ، علی تجویدی، همایون خرم و... در این ارکستر نوازندگی کرده‌اند. استادانی مانند حسن کسائی، حسین تهرانی، جلیل شهناز، پرویز یاحقی، ناصر افتتاح، لطف الله مجد، احمد عبادی، علی اصغر بهاری، فرهنگ شریف، منصور صارمی و... تکنوازی کرده‌اند. اکثر برنامه‌ها با تنظیم شادروان جواد معروفی است و رهبری ارکستر اغلب با شادروان روح الله خالقی و جواد معروفی بوده‌است.داوود پيرنيا مبتكر و خالق برنامه گلها بود.    (منبع: آرشیو صوتی وبگاه رادیوگلها)

(۳) : استاد ایرج(حسین خواجه امیری) و استاد گلپا (اکبر گلپایگانی)دو تن از خوانندگان بزرگ برنامه گلها، که متاسفانه بعد از انقلاب فعالیتشان بسیار کمرنگ شد.

(۴) : خانم سيما بينا خواننده سبك فولكور در قبل و بعد از انقلاب.(موسیقی فولکوریک - Folklore- یا همان موسیقی ناب مردمی كه مخصوص فرهنگ يك ناحيه خاص مي باشد).

(۵) : چهارگا = چهارگاه (یکی از هفت دستگاه  موسيقي اصيل ايراني است) ، كه به ضرورت شعري حرف آخر آن حذف شده است .

(۶) : این بیت زیبا را دوست طنزپرداز "اکبر- صاحب وبلاگ طنز خوشمزه"  درقسمت نظرات به این شعر افزوده اند که  بسیار بجا و به حق بود و حیفم آمد آنرا در انتها اضافه نکنم .

 عکس روی تو چو در آینه ی جام افتاد                        عارف از خنده ی می در طمع خام افتاد 

  تا نسیم بر سر آن زلف سیه فام افتاد                      طشت رسواییِ زاهد ز لب بام افتاد

 دی که او موعظه ی رهگذران می کردش                   نظرش بر بَزک و ُطرّه ی "مادام" افتاد

  گفت ای وای که ایمان فلک رفته به باد                     وامصیبت که شرر در دل اسلام افتاد !

  راه بر زن بگرفت و بگفت افسوس کنان                      که چرا عشوه بر آن باسن و اندام افتاد ؟ 

  زن بگفت خرده مگیر بر من ماتم زده ، شیخ                کاین خلاف از سر ناچاری سرانجام افتاد

  شده ام بیوه و  بیکار و سه فرزند صغیر                      سایه ای بر سرم از جمله ی آلام افتاد

  چند صباحی که ز بانک وام گرفتم، بگذشت                 عاقبت هستی ی من در گرو وام افتاد

  هر دری را که زدم باز نشد از ره لطف                         کار ما با  فری و تورج و بهرام افتاد

  زاهد شهر که خود بنده ی شهوت زده بود                   پای او سست شد و در طمع خام افتاد

  گفت کای یار  ببخشای مرا بابتِ گیر                          عشق تو در دل لامصّبِ ناکام افتاد !

  جای دوری نرود گر به منم کام دهی                           گفتگویی بشد و شور به اقدام افتاد

  گشتِ ارشاد چو از واقعه شد با خبرش                       زد شبیخون و سپس کار به احکام افتاد

  زاهد از مخمصه بگریخت به پارتی و کلک                      زان میان فاحشه ی غمزده در دام افتاد !

  زیر شمشیر ریا جمله گرفتار شدیم                              اینچنین مذهب و معبود  به ابهام افتاد

پی نوشت روز :

۱- ماشاءالله برادر بسیجی - از اینکه بصورت خودجوش(!) از دیوار سفارت (که حریم امن یک سفیر است و مطابق قوانین بین المللی جزو خاک کشور متبوعش به حساب می آید)بالا رفتی و مشت محکم بر دهان استعمار پیر کوبیدی، بهت تبریک می گویم ! ولی یادت نره که تو همان بسیجی هستی که در ۸ سال جنگ تحمیلی و نابرابر همچون صاعقه بر سر دشمن تا دندان مسلح فرود می آمدی و چنان عرصه را بر او تنگ میکردی که او از روی عجز و استیصال دستانش را به علامت تسلیم بالا می برد، و تو در آن لحظه لوله تفنگت را به سمت زمین می گرفتی و اگر تشنه بود قمقمه ی آبت را به او تقدیم میکردی و اگر مجروح بود زخمش را مرهم می نهادی و همچون مهمان از او پذیرایی می نمودی و سپس محترمانه به پشت جبهه انتقالش میدادی . و حالا نمیدانم چی شده که همچی شده ؟؟!!!

۲- ماشاءالله برادر لاریجانی - از اینکه حضور دویست نفر بسیجی و پلیس را نمادی از عرق و عزم و اراده  ملی ۷۰ میلیون ایرانی تلقی کردی !

۳- ماشاءالله سردار - از اینکه بی صبرانه منتظر شروع یک جنگ دیگر هستی تا ضرب شستت را دوباره به دشمن نشان دهی و  بفهمانی که ما ۸ سال دیگر هم توان جنگیدن داریم !

دیگر کسی صدای ناله های شبانه ی زنی بی سرپرست و گریه کودکان گرسنه ی او را نمی شنود

و در میان صدای شکستن شیشه های  ساختمان های بلند

 صدای آهسته ی شکستن دلهای ناامید  - به گوش کسی نمی رسد ...